Dag, Den Haag

Met gemengde gevoelens verliet ik eind vorig jaar na 48 jaar “mijn” stad, Den Haag. Ik heb me er járen tegen verzet, ook omdat ik geen alternatieven kon bedenken voor “mijn” mooiûh stad agtûh de duinûh. Waar anders word je gewekt met het geluid van meeuwen én ganzen, hoor en ruik je de zee – als de wind goed staat – en vind je zo’n mooie mix van stedelijke architectuur, historische gebouwen, groene parken en plantsoenen en… het strand? Waar de westenwind bijna net zo’n constante factor is als de noordoostpassaat op Curaçao, de bakermat van mijn vader. De internationale Stad van Vrede en Recht – waar de grootste hoeveelheid culturen op ruim 100 km2 bij elkaar woont. Ik was er lang trots op, een Hagenees te zijn. Continue reading “Dag, Den Haag”

Vader verhuist

Ik heb dezelfde ogen
En krijg jouw trekken om mijn mond
vroeger was ik driftig, vroeger was jij driftig maar we hebben onze rust gevonden
[Stef Bos “Papa”]

Gisteren is mijn vader voor de laatste keer verhuisd van het ene verzorgingshuis naar het andere, in zijn oude buurt. Mijn ouders gaan erop vooruit. Voor mijn moeder is het dichter bij huis en voor mijn vader zal het comfortabeler wonen zijn, met betere zorg en een eigen kamer. Ik heb rolstoelvervoer geregeld en pakte met mijn moeder zijn spullen in. Veel heeft hij niet. Zelfs toen hij nog kon zien hechtte hij niet aan spullen. Continue reading “Vader verhuist”