Het (on)geluk

Het is nu al weer een maand geleden. Soms voelt het als gisteren, soms als een vage herinnering uit lang vervlogen tijden. Vier weken geleden reed ik mijn allereerste eigen auto in de prak. Als in: total loss, onherstelbaar, overleden. Maar ik kwam er ongeschonden uit – met niets ernstigers dan pijnlijke spieren, blauwe knieën en scheenbenen, een kras in mijn hals van de autogordel en vooral héél veel verdriet over mijn Lime Curry Corsa-B uit 1999. Het geneest allemaal snel: van de kras is nu al weinig meer te zien, de blauwe plekken verkleuren in alle kleuren van de regenboog en trekken langzaam weg en ook mijn overbelaste spieren worden langzaam iets minder pijnlijk. Alleen mentaal schiet het nog niet echt op. Verder lezen Het (on)geluk

Thank you, I’ll get it myself

Vroeger deed ik alles zelf. Als nogal contactgestoord enig kind wist ik niet beter dan dat ik gewoon alleen was – en vast ook bleef – en een moderne vrouw moest ‘r eigen boontjes kunnen doppen, vond ik. In en om het huis – de parterre van mijn ouderlijk huis – deed ik dus ook alles zelf, daarbij niet gehinderd door enig inzicht, maar gewapend met boekenwijsheid. De investering in een “Handig in huis” boek zou ongetwijfeld rendement opleveren.

Verder lezen Thank you, I’ll get it myself

Studeren moet je leren

Ik heb de aandachtsspanne van een kolibrie. Erger – van een goudvis. Onlangs is wetenschappelijk aangetoond, dat de meeste mensen een aandachtsspanne van 8 minuten hebben. De goudvis kan 9 minuten zijn aandacht bij één ding houden. Conclusie: mensen zijn sneller afgeleid dan een goudvis. Ik moest een beetje lachen om die conclusie. Omdat het zo herkenbaar is. Ik kan mensen, die langdurig hun aandacht bij één taak kunnen houden, oprecht benijden. Als ik iets ben, dan is het wel all over the place: snel afgeleid. Ik doe mijn sterrenbeeld eer aan.

Verder lezen Studeren moet je leren

Remember the Good Things

I’ll remember the good things“, beloofde ik mijn vader op zijn sterfbed. Als hij me gehoord heeft, zal hij wellicht gedacht hebben “Dan ben je gauw klaar“, want ondanks al zijn eigenaardigheden was mijn vader zeker niet gespeend van een gevoel voor humor en een flinke dosis realiteitszin. Maar net als hij beschik ik over een uitstekend geheugen en het zou hem nog meevallen hoe veel positieve dingen ik hem nog kan toedichten, al kukelde mijn vader rond mijn 12e voorgoed van zijn voetstuk. Verder lezen Remember the Good Things

Mevrouw Pronk

Deze week ben ik getrouwd. Gratis, wel te verstaan. Toepasselijk, in onze huidige financiële situatie. Maar het gevoel is er niet minder om, onze huwelijksdag niet minder speciaal. Na 10 jaar samen voelden we beiden de behoefte om het “officieel” te maken. Nu is het officieel: ik ben mevrouw Pronk. En daar ben ik blij mee.
Verder lezen Mevrouw Pronk