Het (on)geluk

Het is nu al weer een maand geleden. Soms voelt het als gisteren, soms als een vage herinnering uit lang vervlogen tijden. Vier weken geleden reed ik mijn allereerste eigen auto in de prak. Als in: total loss, onherstelbaar, overleden. Maar ik kwam er ongeschonden uit – met niets ernstigers dan pijnlijke spieren, blauwe knieën en scheenbenen, een kras in mijn hals van de autogordel en vooral héél veel verdriet over mijn Lime Curry Corsa-B uit 1999. Het geneest allemaal snel: van de kras is nu al weinig meer te zien, de blauwe plekken verkleuren in alle kleuren van de regenboog en trekken langzaam weg en ook mijn overbelaste spieren worden langzaam iets minder pijnlijk. Alleen mentaal schiet het nog niet echt op. Verder lezen Het (on)geluk

Donkere dagen (klaar met 2015)

Het zijn de “donkere dagen” rond het jaareinde. Kerst en jaarwisseling. Zo zegt men dat althans in de volksmond. Het weer ondersteunt vaak deze uitspraak en het seizoen dicteert dat de laatste dagen van het jaar korter worden, met de winter zonnewende als kortste dag van het jaar. Deze tijd is het meestal somber, donker weer. Maar dat deert niet, want zodra Sinterklaas weer op zijn boot richting Spanje zit, is  het binnen massaal “gezellig gemaakt” met een kerstboom en vooral héél veel lichtjes. Dat is prettig thuiskomen uit de kerststress. De Zwarte Piet-discussie laait weer in alle hevigheid op, net als de vuurwerkdiscussie. Voornemens worden gemaakt en er wordt heel wat afgeborreld.
Maar wij doen even niet mee dit jaar.  Verder lezen Donkere dagen (klaar met 2015)

De Hittegolf

Ja hoor, we hebben weer een ouderwetse hittegolf in Nederland. En dat zullen we weten ook. Even voor de goede orde: de definitie van een hittegolf bestaat daarin, dat de maximumtemperatuur bij het KNMI in De Bilt gedurende tenminste vijf dagen elke dag 25 graden Celcius of hoger is én in die periode op zeker drie dagen minstens 30 graden is bereikt. Dat heeft het KNMI zo bepaald. En het KNMI is Het Rijk. Dus die weet het.

Verder lezen De Hittegolf

Dag, Den Haag

Met gemengde gevoelens verliet ik eind vorig jaar na 48 jaar “mijn” stad, Den Haag. Ik heb me er járen tegen verzet, ook omdat ik geen alternatieven kon bedenken voor “mijn” mooiûh stad agtûh de duinûh. Waar anders word je gewekt met het geluid van meeuwen én ganzen, hoor en ruik je de zee – als de wind goed staat – en vind je zo’n mooie mix van stedelijke architectuur, historische gebouwen, groene parken en plantsoenen en… het strand? Waar de westenwind bijna net zo’n constante factor is als de noordoostpassaat op Curaçao, de bakermat van mijn vader. De internationale Stad van Vrede en Recht – waar de grootste hoeveelheid culturen op ruim 100 km2 bij elkaar woont. Ik was er lang trots op, een Hagenees te zijn. Verder lezen Dag, Den Haag

Mevrouw Pronk

Deze week ben ik getrouwd. Gratis, wel te verstaan. Toepasselijk, in onze huidige financiële situatie. Maar het gevoel is er niet minder om, onze huwelijksdag niet minder speciaal. Na 10 jaar samen voelden we beiden de behoefte om het “officieel” te maken. Nu is het officieel: ik ben mevrouw Pronk. En daar ben ik blij mee.
Verder lezen Mevrouw Pronk