Het (on)geluk

Het is nu al weer een maand geleden. Soms voelt het als gisteren, soms als een vage herinnering uit lang vervlogen tijden. Vier weken geleden reed ik mijn allereerste eigen auto in de prak. Als in: total loss, onherstelbaar, overleden. Maar ik kwam er ongeschonden uit – met niets ernstigers dan pijnlijke spieren, blauwe knieën en scheenbenen, een kras in mijn hals van de autogordel en vooral héél veel verdriet over mijn Lime Curry Corsa-B uit 1999. Het geneest allemaal snel: van de kras is nu al weinig meer te zien, de blauwe plekken verkleuren in alle kleuren van de regenboog en trekken langzaam weg en ook mijn overbelaste spieren worden langzaam iets minder pijnlijk. Alleen mentaal schiet het nog niet echt op. Lees verder “Het (on)geluk”

Donkere dagen (klaar met 2015)

Het zijn de “donkere dagen” rond het jaareinde. Kerst en jaarwisseling. Zo zegt men dat althans in de volksmond. Het weer ondersteunt vaak deze uitspraak en het seizoen dicteert dat de laatste dagen van het jaar korter worden, met de winter zonnewende als kortste dag van het jaar. Deze tijd is het meestal somber, donker weer. Maar dat deert niet, want zodra Sinterklaas weer op zijn boot richting Spanje zit, is  het binnen massaal “gezellig gemaakt” met een kerstboom en vooral héél veel lichtjes. Dat is prettig thuiskomen uit de kerststress. De Zwarte Piet-discussie laait weer in alle hevigheid op, net als de vuurwerkdiscussie. Voornemens worden gemaakt en er wordt heel wat afgeborreld.
Maar wij doen even niet mee dit jaar.  Lees verder “Donkere dagen (klaar met 2015)”

Thank you, I’ll get it myself

Vroeger deed ik alles zelf. Als nogal contactgestoord enig kind wist ik niet beter dan dat ik gewoon alleen was – en vast ook bleef – en een moderne vrouw moest ‘r eigen boontjes kunnen doppen, vond ik. In en om het huis – de parterre van mijn ouderlijk huis – deed ik dus ook alles zelf, daarbij niet gehinderd door enig inzicht, maar gewapend met boekenwijsheid. De investering in een “Handig in huis” boek zou ongetwijfeld rendement opleveren.

Lees verder “Thank you, I’ll get it myself”

Studeren moet je leren

Ik heb de aandachtsspanne van een kolibrie. Erger – van een goudvis. Onlangs is wetenschappelijk aangetoond, dat de meeste mensen een aandachtsspanne van 8 minuten hebben. De goudvis kan 9 minuten zijn aandacht bij één ding houden. Conclusie: mensen zijn sneller afgeleid dan een goudvis. Ik moest een beetje lachen om die conclusie. Omdat het zo herkenbaar is. Ik kan mensen, die langdurig hun aandacht bij één taak kunnen houden, oprecht benijden. Als ik iets ben, dan is het wel all over the place: snel afgeleid. Ik doe mijn sterrenbeeld eer aan.

Lees verder “Studeren moet je leren”