Andrea Pronk-De Palm Thuis in Ter Heijde #diemetdiekrullen

Thuis in Ter Heijde


De avond valt in een klein Westlands kustdorp – al staat de zon nog hoog aan de hemel. Ergens slaat een kerkklok het halve uur. Half zes, schat ik in. Behalve de zeelucht brengt de wind de geur van lampolie en aanmaakblokjes naar onze tuin. De barbecues gaan aan. Het is er dan ook een prachtige dag voor – en nog een zaterdag ook. Weldra wordt de geur van gegrild vlees deel van de geurenmelange.

“Pak me dan, als je kan”, klinkt het een paar tuinen verder, gevolgd door een onvervalste schaterlach. Kinderen kunnen nog zo onbevangen lachen. De lucht is nog strak blauw boven de dijk, maar boven de huizen gaat de zon schuil achter dunne bewolking. En prikt daar net zo hard doorheen. Echtgenoot staat te klussen in zijn werkplaats, de schuur.
Behalve het geroep van de meeuwen, tortelduiven, kauwen en mussen (“Waar ben jij? Ik ben hier.”) is af en toe een scheurende motor te horen. Stoer. Zo gaat dat hier. Waarom rustig rijden als je ook een statement kunt maken? Wat dat dan voor statement mag zijn, is mij in het geheel niet duidelijk.
Geroezemoes en autoportieren. De dagjesmensen die zich hebben laten verleiden door het Heijdse strand (“Het is nog zo lekker rustig hier”) maken zich op voor de thuisreis. Morgen weer een dag. Misschien kunnen we dan wéér naar het strand. Als we niet naar Oma hoeven.

Andrea Pronk-De Palm Thuis in Ter Heijde #diemetdiekrullenBadplaats

Er hangt een apart sfeertje in een badplaats. Min of meer opgegroeid in Scheveningen (feitelijk in het Statenkwartier, op een steenworp afstand), ben ik er vertrouwd mee. Ik vind het prettig. Het voelt als vakantie, al ben ik niet degene die met emmertjes, schepjes, klapstoeltjes, strandballen en koelboxen de dijk beklimt richting het strand. Ik ben plaatsvervangend op vakantie, in mijn eigen tuin. Waar ik regelmatig mag meegenieten van de muzieksmaak van de buren of een naar Westlandse begrippen “goed gesprek” op omroepersvolume. Niet dat dat in Den Haag minder is, maar dat mag je verwachten in de “grote stad”. Van een vredig, rustig dorp als Ter Heijde verwacht je dat de bewoners die rust net zo op prijs stellen. Maar dat is nu juist de ellende van verwachtingen: die leiden meestal tot teleurstelling – zoals ik net op Facebook zag.
Ik vraag me af of rust ooit zó kan wennen dat het een vanzelfsprekendheid wordt. Misschien als je niets anders bent gewend. Maar als je de drukke stad gillend bent ontvlucht voor de zeldzaamheid van een rustig kustdorp, is het onbegrijpelijk – en helaas maar al te vaak onverkropbaar – dat de bewoners zó omspringen met dit cadeau. Zijn wij dan zo gek dat we smachten naar een rustig plekje om “thuis” te noemen?

Opties

Nee. We zijn niet gek. Maar wel gestrest. We zijn gewoon héél erg toe aan rust. Wie wil weten waarom, leze mijn blog. Het valt dus extra hard tegen, die rust zelfs op een plek als deze niet te kunnen vinden.
Af en toe valt héél even al het geluid weg. Alleen de fluittoon in mijn oren volhardt. Geluid maakt meer kapot dan je lief is, schreef ik al eerder.
En dan helpt het niet dat ik een hoogsensitieve introvert ben met een burn-out.
“Dan ga je toch weg”, zeggen mensen als mijn moeder, die zelf zelden tot nooit last heeft van geluid en die véél ontgaat. Inderdaad, mijn comfortabele auto met alle voorstelbare gemakken wacht met een gevulde tank op me. Maar waar moet ik heen? Ik zou het werkelijk niet weten. Geldnood beperkt je opties. Het heeft zelfs iets engs om weg te gaan terwijl je weet dat je niet meer kunt pinnen en je maar een tientje in je portemonnee hebt. Wat als je pech krijgt? En je moet toch wat eten en drinken? Goed, dàt kun je thuis klaarmaken en meenemen. Maar in een samenleving waarin alles geld kost – zelfs gebruik van een toilet, als je pech hebt – voel ik me onrustig met een lege bankrekening en dito portemonnee. Terwijl het doel nu juist rust was. Gezellig op bezoek dan bij iemand? Ook dat heeft zo z’n nadelen. Die iemand heeft vast al lang andere plannen met zijn/haar vrije zaterdag en zit helemaal niet op mij te wachten, voelt zich misschien nog verplicht tot “gezellig doen” ook. Terwijl ik alleen maar even rustig een boek wil lezen. Of schrijven.

Andrea Pronk-De Palm Thuis in Ter Heijde #diemetdiekrullenLandelijke stilte

Daar komt nog bij dat het hele idee me obstinaat maakt. Ik zou niet moeten hóeven weggaan. Ik woon hier, dit is mijn thuis. Ik heb net zo goed het recht hier te zijn als ieder ander met een gelijkwaardig inkomen – we hebben het hier tenslotte over een “sociale” woning, al is die benaming enigszins lachwekkend geworden. Als ik thuis niet tot rust mag komen, waar dan wèl? Iedereen heeft het recht zichzelf te zijn in zijn of haar eigen huis. Of dat nu een koophuis is of – zoals in ons geval – een sociale huurwoning. Niet alleen heeft iedereen dat recht, het wordt zelfs van je verwacht. Het probleem is dat je daarin consequent moet zijn: als jij thuis jezelf mag zijn, mogen de buren dat óók. Heel “gewoon”. Het lastige daaraan is, dat veel mensen kennelijk veel geluid nodig hebben om zichzelf te kunnen zijn en anderen niet. Onze buren voelen zich ongetwijfeld helemaal zichzelf zodra ze de George Michael verzamelaar op zaterdagmorgen lekker hard aanzetten. Nou heb ik niks tegen George Michael, maar déze zaterdagmorgen ben ik er niet zo voor in de stemming. Ik wil lekker rustig wakker worden, genietend van het fluiten van de vogels, het gezoem van de bijen en het geblaat van de schapen op de dijk. Daarom zijn we hier gaan wonen: het landelijke in combinatie met de zee trok ons enorm aan. De bewoners van dit dorp horen dat allemaal vast niet meer. Of het boeit ze niet. Geen idee, want vragen kunnen we het ze niet. Het station van een redelijk gesprek zijn we helaas al lang gepasseerd. En dus zijn ze lekker zichzelf – met hun blaffende honden, hun muzieksmaak en hun hardhandigheid (waardoor geen deur rustig wordt gesloten). Allemaal prima natuurlijk, maar als je zelf niet zo bent, wat moet je dan? Lijden in stilte. Omdat jij andere fatsoens- en omgangsregels hanteert dan je buren. Burengerucht is een zwaar onderschat probleem.

Twee maten

Dàt het een probleem is, hebben wij aan den lijve ondervonden – van het Haagse Statenkwartier, via Zuidwest Den Haag, tot in Ter Heijde. Een oplossing is er niet – onze advocaat wees er al op dat gedragsverandering een haast onmogelijke zaak is. Terwijl gedragsverandering wel precies datgene is, wat nu van ons wordt vereist. Een typisch gevalletje van met twee maten meten – zoals dat wel vaker voorkomt in dit land, nietwaar? In alle redelijkheid met je buren erover kunnen praten, dat is een luxe die ons niet gegeven is. Men wil slechts dat we “oprotten”. Dus wat rest ons waar wetgeving faalt? Blijven knokken? Ons eigen gedrag veranderen? Alles laten afglijden – wat een Westlands motto lijkt te zijn. “Ah joh, daar moet je niet zo zwaar aan tillen”, of “Daar moet je niet zo mee bezig zijn”, (plaatselijke) pareltjes van wijsheid. Maar dat blijkt in de praktijk moeilijker dan het lijkt. Misschien gaan we het ooit nog eens leren. Oefening baart kunst – toch?

Andrea Pronk-De Palm Thuis in Ter Heijde #diemetdiekrullenRuchtbaarheid

Alles goed en wel, maar wat moeten we in het hier en nu? Natuurlijk, sommige dagen zijn zwaarder dan andere. De ene dag kan ik alleen maar denken: “Ik wil hier wèg,” – terwijl ik dat niet kan – en de andere dag denk ik “Ik wil hier nóóit meer weg!” – blij als ik ben met mijn relatief stille werkkamer met uitzicht op de dijk en het zo dichtbij de natuur leven. Dat is alles wat we ooit wilden. De instanties, waar we vergeefs hebben aangeklopt, weten zich geen raad met ons en geven slechts blijk van hun frustratie. Omdat de wet- en regelgeving tekort schiet – en geloof me, daar kom je pas écht goed achter als je er eens goed in duikt. Als er geen regels zijn, hoe moet er dan gehandhaafd worden? Het antwoord is: niet. Dus sturen de instanties ons van het kastje naar de muur, tot het cirkeltje weer rond is en we ons weer aan het begin bevinden. Wat ons nu rest? Ruchtbaarheid. Hoewel we nog steeds gesteld zijn op onze privacy – such as it is – en er een hekel aan hebben, “onze vuile was buiten te hangen”, voelen we ons nu verplicht, de aandacht op ons probleem te vestigen. Lotgenoten en medestanders te vinden. Om samen de beleidsmakers ervan te overtuigen dat er iets gebeuren moet. Het helpt dat wij beiden schrijven. Ik ben schrijvend redacteur en Echtgenoot zoekt – als aankomend kleinkunstenaar – zijn heil in poëzie. Zo hopen we aandacht te vragen voor een groeiend probleem in een wat sommigen toch al een “overvol land” noemen. En schrijven we de frustratie, de teleurstelling en het verdriet van ons af. Therapeutisch. En het helpt. Waar verdriet eerst overheerste en we ons afvroegen waar we dit aan verdiend hadden – we zijn tenslotte goede mensen – vragen we ons nu af wat we kunnen doen.

Het dorp

Omloop Ter Heijde
Omloop Ter Heijde 2015

Ter Heijde aan zee is een bijzonder dorp. Voer voor verhalen. Het heeft natuurrampen, Duitse bezetters en een woningcorporatie met ambitieuze plannen overleefd. Een dorp met een haat/liefdeverhouding met de zee, tegenwoordig op veilige afstand gehouden door de duinen. Maar diezelfde zee, die de Heijenaren ooit netten vol vis en brood op de plank bezorgde, claimde het dorp tot vier keer toe. De kanonnen op de Slapersdijk, aan het begin van het dorp en de straatnamen herinneren aan zeehelden uit vervlogen tijden, die voor de Heijdse kust strijd leverden. Het is een dorp, waar men het kleurrijke verleden koestert en tradities hoog in het vaandel houdt. Het jaarlijkse dorpsfeest is zo’n traditie. De jaarlijkse Omloop Ter Heijde. En de Dorpsvereniging, die dit jaar maar liefst 60 jaar bestaat, dankzij bevlogen vrijwilligers. Ook mensen die – noodgedwongen of niet – uit Ter Heijde zijn weggetrokken, dragen het dorp nog steeds een warm hart toe, getuige het maandblad van de Dorpsvereniging. Het is een dorp, waar – net als in de rest van het Westland – hard wordt gewerkt en hard wordt gefeest – want dat hoort erbij. De uitbundigheid van ons eerste Oud & Nieuw was best even een cultuurschok. “Leefbaarheid” is overigens een hot topic hier in Ter Heijde. En er is de Heijenaars veel aan gelegen, Ter Heijde te behouden voor de bewoners, getuige de inzet van het bewonersinitiatief HINT, dat een compromis sloot met de woningcorporatie over de nieuwbouw en ervoor zorgde dat het geliefde woonzorgcentrum Duinhof een nieuwe functie kreeg.

Andrea Pronk-De Palm Thuis in Ter Heijde #diemetdiekrullen
Dorpsfeest Ter Heijde 2015

Men heeft het hier niet zo op “import”. Maar als je “gewoon jezelf bent” en als je “je neus af en toe laat zien”, dan “komt ’t wel goed”, aldus onze nieuwe straatgenoten. Maar het kwam niet goed. Ondanks dat we ons nog vóór de bezichtiging van het huis zijn gaan voorstellen aan onze mogelijk nieuwe buren, om te kijken of we wel zouden passen. Ondanks dat we onze buren uitnodigden voor een “informatiegesprek” met een kop koffie in het plaatselijke hotel, zodat we hen over onszelf konden vertellen. Ondanks dat we onze “neuzen lieten zien” in de kerk tijdens de Kerstviering, op een rockfeestje in de plaatselijke horeca, tijdens een vergadering over de toekomst van wonen in Ter Heijde in het dorpshuis en tijdens Oud & Nieuw de knallen trotseerden om iedereen op straat een gelukkig nieuwjaar te wensen. Ondanks dat we – na een vreselijk valse start – onze buren een zelfgebakken appeltaart aanboden. We toonden ons betrokken – Echtgenoot sprak met de dominee en ik deed vrijwilligerswerk. Maar de grimmige blikken zijn in de loop van bijna twee jaar niet vriendelijker geworden. En “men” denkt nog steeds te kunnen bepalen hoe wij ons leven inrichten. Misschien heeft het tijd nodig. Daar hopen we nu – na 96 weken aaneengesloten geluidsoverlast – maar op. Genieten waar we kunnen, van ieder rustig moment dat ons gegund is. En we blijven zoeken naar een oplossing, waar alle betrokkenen mee kunnen leven. Deze prachtige plek is het waard.

 

 

Herken jij jezelf in dit verhaal? Maakt geluid meer kapot dan ook jou lief is? Lijd jij ook in stilte? Dan hoor ik heel graag van je! Zoals gezegd zijn we op zoek naar lotgenoten en medestanders om tips en ervaringen mee uit te wisselen. En stelling te nemen.

4 gedachtes over “Thuis in Ter Heijde

  1. Ik herken me niet in de situatie, maar ik kan alleen maar hopen dat je gauw rust vindt. Btw, ik dacht dat dit soort gedoe van “Die is niet van hier” alleen hier in ’t verre zuiden speelde. Jammer.

    Het is hier overigens wel erg rustig in de regio waar ik woon. Tip!🙂

  2. Helaas herken ik de situatie volledig… Wij wonen in een dorp tussen de bossen. In een fantastische buurt met hele fijne mensen. Met één ongemanierde, onopgevoede dissonant, die ons dagelijks trakteerde op een buitenradio met subwoofer. Bijna elke dag 12 uur lang radio 2 met afblaffen van de buurvrouw (ondergetekende…) werd uiteindelijk zelfs de politie te dol. Hij overtrad zo duidelijk de regels dat het overduidelijk was en inbeslagname van zijn spullen dreigde en na diverse politiebezoeken is de buurtagent met hem komen praten dat het écht anders moet. Het is nu eindelijk rustig, maar de verhoudingen zijn wel definitief verstoord. Ik vind het ongelofelijk hoe moeilijk sommige mensen het vinden om een beetje rekening met een ander te houden. Voor mij is het vanzelfsprekend. Ik wens je alle sterkte toe! X

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s