IMG_20151109_084344_hdr

Donkere dagen (klaar met 2015)


Het zijn de “donkere dagen” rond het jaareinde. Kerst en jaarwisseling. Zo zegt men dat althans in de volksmond. Het weer ondersteunt vaak deze uitspraak en het seizoen dicteert dat de laatste dagen van het jaar korter worden, met de winter zonnewende als kortste dag van het jaar. Deze tijd is het meestal somber, donker weer. Maar dat deert niet, want zodra Sinterklaas weer op zijn boot richting Spanje zit, is  het binnen massaal “gezellig gemaakt” met een kerstboom en vooral héél veel lichtjes. Dat is prettig thuiskomen uit de kerststress. De Zwarte Piet-discussie laait weer in alle hevigheid op, net als de vuurwerkdiscussie. Voornemens worden gemaakt en er wordt heel wat afgeborreld.
Maar wij doen even niet mee dit jaar. 

IMG_20150902_105805_hdrVan stad naar dorp

Met ons laatste sprankje hoop, dat nog net niet door alle omstandigheden de kop was ingedrukt, landden wij vorig jaar rond deze tijd in Ter Heijde, het kustdorp in Westland. In het 50-er jaren huisje achter de Heijdse dijk, zo vlak bij het strand, zouden we zéker tot rust komen – dachten wij. Dit was wel even wat anders dan die veel te dure vrije sector flat in het bedrijvige Den Haag Zuidwest! En oh, wat hadden we die rust nodig. Met onze laatste krachten (én centen) kwamen wij, hij “zeer zwaar gestrest” en ik “overbelast”, naar het Westland.
Onze overwegingen om te verhuizen waren allemaal goed. Dáár heeft het zeker niet aan gelegen. Niet dat we veel keus hadden, trouwens. Half gek van 5 jaar geluidsoverlast in een nieuwbouwappartement dat we ons niet (meer) konden veroorloven, grepen we de kans in een sociale huurwoning in een rustig kustdorp te wonen dankbaar aan. Zo had onze start ook eigenlijk moeten zijn – een sociale huurwoning. Maar helaas, als je vanuit je ouderlijk huis de woningmarkt betreedt heb je niets bij te dragen, dus kom je niet in aanmerking voor een sociale huurwoning. Het Systeem. Don’t get me started.
Helaas kregen we ook in dit “rustige” kustdorp opnieuw met (geluids)overlast te maken. En dat terwijl we op voorhand, nog vóór de groepsbezichtiging, kennis hadden gemaakt met onze mogelijke nieuwe buren. Die destijds alleraardigst reageerden en begrip leken te tonen voor onze situatie, die we openhartig uit de doeken deden. Fout. Wisten wij veel. Zo zijn wij nu eenmaal: open. Het had nog aardig wat administratieve voeten in de aarde vóór we uiteindelijk de sleutel van ons nieuwe thuis ontvingen. Enthousiast namen we de ouders mee om ons nieuwe optrekje te bezichtigen en werden begroet met een twijfelachig “Oh, zijn júllie het geworden.” terwijl de buurman aan de andere kant een venijnige blik uitwisselde met mijn schoonvader. De moeders vergaapten zich aan ons nieuwe uitzicht over de dijk. Dat was toch wel erg mooi – en vooral heel landelijk. Die rust. Dáár ging het ons tenslotte om.

IMG_20151014_100853Geleefd door geluid

Maar we waren niet voorbereid op wat komen ging. Natuurlijk, als je tussen de mensen woont, hoor je wel eens wat. “Leefgeluiden” noemt men dat tegenwoordig zo eufemistisch. Maar leefgeluiden in een 50-er jaren huisje waar in al die jaren nauwelijks iets aan is verbeterd, komen luider over dan wellicht de bedoeling was. Naar de bedoelingen van onze buren kunnen we trouwens alleen maar gissen. Als er al een bedoeling is aan hun handelen. In tegenstelling tot onze nieuwe buurtgenoten proberen wij niet te oordelen. Dat gaat de ene dag beter dan de andere dag. Maar we hebben soms wel wat moeite met begrijpen hoe ánders mensen kennelijk kunnen zijn. Idealistisch hoopten we op een “dorpsgevoel”. Careful what you wish for gaat hier weer eens op. We voelden ons alsof we een deur naar het verleden hadden geopend en betrapten ons regelmatig op de uitspraak “dat is toch niet meer van deze tijd?”.
Dat geluid méér kapot maakt dan je lief is, hadden we in Den Haag al aan den lijve ondervonden. Ook hier werd onze woonervaring opnieuw gekleurd door wanklanken. En als je niet prettig woont, heeft dat invloed op alle aspecten van je leven. De motivatie om het kale huis op te knappen werd de eerste maanden na onze aankomst al de grond in geboord. Plannen en ideeën verdampten zo snel als ze in ons opkwamen. Want als je je niet op je gemak voelt, niet goed slaapt, lijdt onder het gedrag van anderen, heb je nergens zin in en komt er weinig uit je handen. En dat schiet natuurlijk niet erg op als je ZZP’er bent.

IMG_20150625_095426Ongewenst

Dus, hoewel we niet echt van een “rampjaar” mogen spreken, kijken we samen terug op een vrij donker jaar. Een jaar waarin onze flatpoes tuintijger werd. Een jaar waarin we van stedelingen veranderden in dorpelingen – maar zonder het warme dorpsgevoel. Een jaar van financiële krapte en weinig vooruitzichten. Een jaar van solliciteren, netwerken en tegelijkertijd proberen je staande te houden in een vijandige omgeving. Wij dachten alles goed te hebben gedaan: kennis gemaakt met de buren, ons voorgesteld in de straat, ons gezicht laten zien in het dorp. We hebben dorpsevenementen bijgewoond en zelfs – ouderwets – meegefeest tijdens een rockavond. We hebben ons in de lokale cultuur gestort en hebben iedereen vriendelijk benaderd. Overlast en zelfs pesterij werd ons deel. Een thuisgevoel hebben we na een jaar nog steeds niet. In plaats daarvan voelen we ons nog steeds ongewenst. We mogen het niet persoonlijk nemen. Ons eroverheen zetten. “Wat makkelijker worden”, “gewoon van je af laten glijden”, “niet zo op letten”. Toegegeven, voor twee mensen die zó veel rekening houden met anderen (resultaat van onze opvoeding), valt er op deze plek ongetwijfeld veel te leren. Maar dat heeft meer tijd nodig.

LichtpuntjesIMG_20150327_191045

Maar 2015 was niet alleen maar donker. Er waren zeker ook lichtpuntjes. 2015 was ook het jaar van mijn eerste eigen auto. Echtgenoot verraste me in het begin van het jaar met een Corsa-B uit 1999, die min of meer toevallig op zijn weg kwam en aan alle eisen voldeed die hij voor mijn auto had bedacht, met als belangrijkste criterium: automaat. Ze is mijn redding: vrijheid op wielen! Die ik dit keer niet hoef in te leveren, maar zo lang mag houden als ze meegaat – en dat is hopelijk, mede dankzij de goede zorg van mijn fijne Westlandse garage, héél lang. Zodra ik achter het stuur kruip van mijn “CeeCee” voel ik me meteen vrolijker. Net of ik lekker op stap ga met een goede vriendin. Ja, ook deze auto heeft een naam. Maar ook een hart en een ziel. En dat ze me de mogelijkheid biedt mijn moeder, schoonmoeder en tante te rijden waar ze maar heen willen, is ook mooi meegenomen.
IMG_20150520_110139Nieuw in het Westland en nog overspannen ook, was het belangrijk niet in m’n schulp te kruipen, maar me juist onder de mensen te begeven. Daarbij moest er ook nu eindelijk eens iets aan mijn conditie gedaan worden. Mijn senioren gymclubjes in het plaatselijke zwembad en in de sporthal aan de andere kant van de dijk bleken een schot in de roos, al heb ik af en toe nog wel eens verstek moeten laten gaan: van niks naar best wel fanatiek bewegen (onderschat die senioren niet!) was soms wat veel gevraagd. Ik ben vrijwilligerswerk gaan doen, ben lid geworden van een zakelijk Westlands netwerk en van de Westlandse Bibliotheek. Zo heb ik al heel wat prettige Westlandse contacten opgedaan. Ik ben niet de enige die in het Westland is “ingeburgerd”. Echtgenoot heeft tegenwoordig zelfs een heuse Westlandse vriendenkring. Mensen, met wie het prettig praten is (en dat doet hij nu eenmaal gráág) en hem – met al zijn eigenaardigheden – accepteren zoals hij is.IMG_20150331_132930
Een ander lichtpuntje is het strand, dat op twee keer vallen afstand van ons Heijdse huisje ligt en als het perfecte toevluchtsoord dient zodra we er weer eens doorheen zitten. Er gaat niets boven het geruis van de zee om tot rust te komen.
Behoudens wat medische rompslomp en een enkel lichamelijk ongemakje gaat het gelukkig goed met onze geliefde “oudjes”. Dat is natuurlijk ook iets om dankbaar voor te zijn, vooral als je zo vaak anders hoort.
SchrijversacademieIn 2015 begon ik met een opleiding. De informatie op de website van de Schrijversacademie trok me meteen over de streep. En ik heb er nog geen moment spijt van gehad, ondanks een enkel moment van twijfel en onzekerheid. Al was ik er al van overtuigd dat mijn toekomst – als dochter van een neerlandicus en een handelscorrespondente – in taal en tekst lag, maar mijn studie – en vooral mijn inspirerende lerares en studiegenoten – heeft die overtuiging alleen maar versterkt. Met een studie”last” van zo’n 10 uur per week zorgt de studie ook voor de nodige afleiding. Iets anders om mijn energie in te steken.IMG_20150905_125831
Natuurlijk was met mij ook mijn tekstbureau verhuisd. En ook dát had te lijden gehad van alle omstandigheden. Mijn bedrijf had een herstart nodig. En een nieuw netwerk. En vooral: opdrachten! Dus er was werk aan de winkel – met mate natuurlijk, want ik was tenslotte overspannen. Inmiddels staat SocialWords weer op de kaart, klaar voor een ondernemend 2016.

IMG_20150427_114248We maakten kennis met het fenomeen sheepfunding en werden zelf trotse sponsors van een (late) tweeling, er waren fijne afspraakjes met vrienden en kennissen, we hebben lang mogen genieten van onze zonnige, drukbevolkte tuin en oh, dat uitzicht – het verveelt nooit.

 

Klaar met 2015

Vanavond sluiten we dit jaar in stijl af en doen we precies wat ons door een buurvrouw bits verweten werd: we sluiten onszelf op. We laten het Westlandse vuurwerkgeweld over ons heen komen en blijven bij onze poes, die vorig jaar om deze tijd – net als wij – toch wel een beetje een cultuurschok te verduren kreeg (vuurwerk is nu eenmaal “best wel een dingetje” in het Westland en de Heijdse jaarwisseling wordt uitbundig gevierd). Wij zijn klaar met 2015, een jaar van onvervulde beloften, teleurstelling en verdriet. Vanavond zetten we er een punt achter, laten het verleden waar het hoort en beginnen met goede moed aan een nieuw jaar. Aan voornemens doen we niet. Om het op z’n Westlands te zeggen: “kan nie leg op ut kerkof en kennie legtur naast”, ofwel: alles is mogelijk!

 

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s