IMG_20151008_115642

De onrust


De onrust is terug. Niet de goede soort onrust, de vlinders-in-je-buik, kippenvel anticipatie-onrust. Meer de “ik-moet-iets-maar-ik-weet-niet-wat” onrust. 

Niet te verwarren met de “ik-wil-iets-maar-ik-weet-niet-wat” onrust. In dat geval is er immers nog een bepaalde vrijblijvendheid. Je wilt iets. Wat een luxe. Wat een verschil met “ik móet iets”, dat je de verkeerde soort spanning bezorgt. Geen vlinders, maar hartkloppingen. Geen kippenvel, maar koude rillingen. Het soort onrust dat je wakker houdt als je slapen wilt. Het soort onrust dat zich niet opzij laat schuiven door afleiding. Het soort onrust dat zich steeds weer opdringt, wanneer jij het niet wilt. De hele dag door, op momenten dat je ’t niet kunt gebruiken.

Ontoerekeningsvatbaar

‎Dat soort onrust leidt tot overspannenheid, weet ik inmiddels door pijnlijke ondervinding. Overspannenheid duurt lang. Te lang. Je bent ontoerekeningsvatbaar en onberekenbaar. Voor de mensen om je heen onnavolgbaar. Zij kunnen immers niet in je hoofd kijken, waar het eruit ziet als soep. Geen mooie, heldere bouillon, maar zo’n drabbige soep, die zo veel ingrediënten bevat, dat je ‘m niet meer thuis kunt brengen. Is het bonensoep? Erwtensoep? Oh kijk, een stukje verrassingsvlees. Dan zal het wel Ossenstaart zijn.

Je draait niet meer mee in het arbeidsproces en, als je pech hebt en het duurt allemaal lang genoeg, draai je helemaal niet meer mee.

IMG_20151004_125030_hdrDe weg naar succes is altijd in aanleg

‎De weg terug is lang en pijnlijk. Je voelt ieder kiezeltje onder je gevoelige voetzolen. Maar je blijft doorploegen – lopen kun je het immers niet meer noemen – soms op handen en voeten. “Als je kruipt, kun je ook niet struikelen” zegt een – ongetwijfeld Oosters – spreekwoord.

Een waarheid als een koe. Maar als je kruipt, kun je ook de hemel niet meer zien. Als je kruipt, zie je alleen maar die pijnlijke grond. Die kilometers lang hetzelfde is, stoffig en smerig. Bezaaid met steentjes, die pijn doen aan je handen en je knieën.

Ik ben het kruipen zat. Voor mijn gevoel kruip ik al m’n halve leven. Ik wil ook wel eens rechtop lopen, met m’n gezicht in de zon, m’n neus in de wind.

Wie helpt me overeind?

6 gedachtes over “De onrust

  1. Hoi Andrea,

    Heerlijk eerlijk. De pijn van een creatieve mens die soms graag antwoorden wil die er (verd) niet zijn. Als ze mij zeggen dat ik moet kruipen dat ga ik stuiteren! Voor mij zelf komt het dat ik nog in een kerk kom en ik woest wordt van de bekrompenheid. Zelfs heb ik hun theologie al achter mij gelaten en ook het godsbeeld van een door mannen gemaakte, vrouwonvriendelijke, kortzichtige ….. (laat ik maar stoppen ik wordt boos). En nu schrijf ik fantasy en dan ga je in de ban, want fantasy zonder magie is geen fantasy. Dus ik weiger om te kruipen. Zou je ook moeten doen. Andrea, hoofd oom hoog meid, en we gaan niet kruipen! Hoofd omhoog, je bent een parel en die hoort niet in de modder! En kan je niet rechtop lopen dan helpen wij je een tijdje tot het wel weer lukt!

  2. Ik lees je blog net nadat ik de mijne geplaatst heb. De jouwe sluit goed aan bij de mijne. Wil je misschien mijn krukken even lenen? Dan hoef je niet te ploegen, maar mag je even uitrusten en naar de hemel staren. Zwaait vanaf de bank

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s