IMG_20150704_123921

Thank you, I’ll get it myself


Vroeger deed ik alles zelf. Als nogal contactgestoord enig kind wist ik niet beter dan dat ik gewoon alleen was – en vast ook bleef – en een moderne vrouw moest ‘r eigen boontjes kunnen doppen, vond ik. In en om het huis – de parterre van mijn ouderlijk huis – deed ik dus ook alles zelf, daarbij niet gehinderd door enig inzicht, maar gewapend met boekenwijsheid. De investering in een “Handig in huis” boek zou ongetwijfeld rendement opleveren.

Sticky_tapePlak

En wat doet een handige vrouw die er alleen voor staat? Juist. Die volgt het voorbeeld van haar moeder. Die op haar beurt het voordeel van haar moeder volgde. Zo hebben wij in de Kuitems bloedlijn een traditie ontwikkeld, die misschien wel helemaal terug te voeren is naar mijn grootmoeders voorouders: plak. Kuitems vrouwen zijn gek op plakken en beschikken dan ook over een uitgebreid assortiment plakband (regulier en geweven), tape (plastic, in verschillende kleuren) en plakplastic (natuurlijk in een breed scala smaakvolle dessins). Men vindt deze spullen in een goed bereikbare lade of in een handig te pakken doos. Stille getuigen door het hele huis: de vele reparaties die allemaal vakkundig – maar vooral resoluut – met plak zijn uitgevoerd: een bladder verf van de deur? Plakken we af. Ruitje gebroken? Plakband. Een lelijk tafelblad? Plakplastic. Ach, het behang komt van de muur? Plak. Met een Prittstift kom je verrassend ver. Kunststof schakelaar gebroken? Tape. Blijft dat haakje maar niet zitten in de badkamer? Bison-kit! Zo’n lekkere grote klodder, zodat je zeker weet dat het er nooit meer af komt.

Oma kon op een gegeven moment niet goed meer onthouden welke medicijnen nou in welke lade zaten. Dus plakte ze tape op de lades. En bracht zo een kleurcode aan, die ze zelfs met haar slechte gezichtsvermogen nog kon onderscheiden.

800px-Super_glueSecondenlijm

Het zal de inmenging van het Caraïbische De Palm-bloed zijn, dat ervoor zorgde dat ik brak met de traditie. Ik houd niet van plak. En ik ben niet te vertrouwen met lijm. Toen ik het wonder dat “secondenlijm” heette ging gebruiken, presteerde ik het mijn duim en wijsvinger aan elkaar te plakken. Ja, natuurlijk rechts. Dat is immers mijn werkhand. Ik heb het aan mijn snelle reactie te danken dat ik nu niet zonder vingerafdrukken door het leven ga. Tijdens de reddingsoperatie (water, héél veel water en mijn vingers  proberen te blijven bewegen) bleek dat ik er ook nog in geslaagd was mijn sok aan de keukenvloer te plakken. Dat liep wat onhandig. Sterker nog, dat leverde me bijna (nog) een gebroken tand op (mijn aanrecht was van ouderwets graniet dat niet echt meegaf). Ik trok mijn voet uit de sok en heb, toen ik weer de beschikking had over mijn vingers, nog lang moeten bikken om de sokresten van de vinyl keukenvloer te krijgen.

Secondenlijm kwam er niet meer in.

Plak aan de rol

Met plakband, tape en plakplastic ben ik even hopeloos. Hoe ik het doe weet ik niet (“Je bent motorisch gestoord, net als je vader“, aldus mijn moeder), maar ik presteer het steeds weer een draai in een eind plakband of tape te krijgen zodat het spul aan elkaar plakt in plaats van aan het te plakken object. Met een stevige vloekpartij als resultaat. Als ik bezweet terug kijk op een plakplastic project dat ik zo recht en strak mogelijk wilde plakken, ontdek ik altijd blazen. Niet verwaarloosbaar langs de randen, natuurlijk niet! Precies in het midden van wat een strak, glad oppervlak had moeten zijn. “Blazen moet je doorprikken,” zei m’n moeder, “met een speld.” Maar dan heb je in plaats van een blaas een gaatje. En als het je niet lukt het plakplastic netjes glad te strijken, ook nog een vouw. Een ergernis voor het leven. Laat ik maar niet vertellen hoe het met die peperdure glasfolie afliep, met dat exclusieve design dat niemand had en dat ik natuurlijk absoluut in mijn erker moest hebben tegen de inkijk. Dàt verhaal had geen happy end.

IMG_20150217_151051Geduld

Rammen zijn – over het algemeen – niet gezegend met enig geduld. Van dik hout zaagt men planken. Recht zo die gaat. Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan (vooral met dat laatste credo krijg ik Echtgenoot altijd weer op de kast, die heilig gelooft in “doe het goed of helemaal niet”). Klussen in huis en ongeduld gaan niet echt samen. Zo kwam ik er ook achter dat die plakneiging van mijn moeder voortkwam uit onmacht. Als al het andere faalt, dan plakt men, zou het motto van de Kuitems-vrouwen kunnen zijn.

Rammen hebben ook een kort lontje. Dat helpt evenmin bij het klussen. Gek genoeg kan ik er niet eens mee zitten als ik mezelf pijn doe – op de één of andere manier vind ik dat dat er nog bij hoort ook ( “Waar gehakt wordt, vallen spaanders“). Maar als er iets in Het Project tegen zit, niet mee wil werken of het resultaat valt tegen, kan ik in een kinderlijke razernij ontsteken die z’n weerga niet kent. Mijn beste vriend, zwartwitte kater Mick, kon me dan met z’n groene ogen en zijn eeuwige rust van top tot teen opnemen. Zo van “Gut, is het weer zo ver? Wat ben je toch een muts.” Zijn rust maakte mij weer rustig. Hij hoefde maar met z’n ogen te knijpen “Ik wéét ’t meid” en ik lachte weer. Om Het Project vervolgens op te geven en lekker iets anders te gaan doen. Want ook dat is “des Rams”: snel afgeleid en verveeld. Later zou de oplossing me wel te binnen schieten. Zo niet, dan verzon ik wel weer iets anders.

There is no spoonsilver-spoon-473747_1280

Ik ben dus geen geweldige klusser. Boekenwijsheid in combinatie met – vaak pijnlijke – ervaring. “Ik wil en ik zal, dus ik kan” was lang mijn motto. Met andere woorden, zoals ik het in m’n hoofd heb, gaat het ook gebeuren. Zo kon je bij mij op de parterre dan ook bepaalde zaken vinden, die eigenlijk niet konden. Compleet verbogen, verdraaide dingen. Dingen die zichzelf klem zetten. Dingen die de zwaartekracht tartten. En vooral dingen die de menselijke logica te boven gaan. Want creatief ben ik altijd geweest. En dat drammerige motto heb ik ook aan mijn sterrenbeeld te danken. Ik geloof in een wereld van oneindige mogelijkheden. Ik geloof in “The Matrix”. Waarin regels niet kunnen worden gebroken, maar wel gebogen (“There is no spoon“). Maar vaak genoeg grijpt Moeder Natuur in. Omdat sommige dingen nu eenmaal echt niet kunnen. Of passen. Dan geef ook ik me uiteindelijk gewonnen en bedenk een nieuw project. Want dáár ben ik pas echt goed in: nieuwe dingen bedenken.

Rammen

Terug naar het klussen. Plak ligt mij dus niet – dat mag duidelijk zijn. Maar wat dan wèl? Ik ben best vaardig met hamer en spijkers. Een beetje klusser weet dat als je iets duurzaam wilt repareren, je niet om schroeven heen kunt. Maar als je niet beschikt over de nodige apparatuur, kost schroeven best een hoop energie. Spijkers zijn er in alle soorten en maten en laten zich gewoon overal in rammen. Ha, “rammen”. Daarom past dat dus bij mij. Spijkers en een hamer, meer heb ik niet nodig. Vóórdat de klussers die dit lezen zich nu massaal gaan verhangen, ik weet heus wel wàt ik spijker en waarin. En soms heb je geluk en hoef je helemaal niet te rammen maar volstaat een punaise op de juiste plek, met de duim aangeduwd.

Kunst en vliegwerk

Zo red ik me al jaren prima en repareer ik wat ik kan. Voor wat ik niet kan, ga ik bij een “expert” te rade. Mijn handige oom. Of een “professional” – die je een hoop geld betaalt om er vervolgens achter te komen dat je het net zo goed zelf had kunnen doen.

En al gaat het met kunst en vliegwerk en een heleboel geïmproviseer, de trots die ik voel als ik “helemaal zelluf” iets heb gerepareerd of gemaakt is met geen pen te beschrijven. Waarom? Omdat ik onzeker ben. Hoe dat komt en waar het vandaan komt is weer een ander verhaal, dus dat even terzijde. Maar iets presteren – al is het nog zo klein – is een overwinning op mezelf. Dat sterkt mijn kwetsbaar ego.

Handige man

Toen mijn huishouden versterkt werd met een handige man, voelde ik de bui al hangen. En inderdaad: van stomverbaasd “Doe je dat zó?” en een zwaar geïrriteerd “Nee, nee, nee!” tot ronduit schaterlachen. “Ach lieve schat, kom maar. Ik doe het wel even voor je.”

En dat was nou nèt niet de bedoeling.

In één klap voelde ik me beroofd van mijn zo moeizaam gewonnen zelfstandigheid en gereduceerd tot “vrouwtje”. En de lieverd is zich van geen kwaad bewust – hij bedoelde het immers goed? De eerste jaren ging ik het gevecht nog aan. Hij wilde immers graag een zelfstandige vrouw? Maar irritant genoeg bleek hij toch gewoon alles beter te kunnen – inclusief het huishouden – dus capituleerde ik en zocht mijn onafhankelijkheid op ander gebied. Mijn bedrijf, bijvoorbeeld. En mijn werk. Daar had Handige Man natuurlijk ook wel een mening over die hij niet onder stoelen of banken stak, maar de uitvoering lag nog altijd in mijn handen.

Help, mijn man is klusserdiy-617763_1280

Inmiddels heb ik vrijwel al het huiswerk uit mijn handen laten vallen. De was doe ik nog zelf en tegenwoordig weer de afwas nu we geen afwasmachine meer hebben. Maar dat was altijd al de afspraak: hij kookt, ik ruim op. Kleine prijs voor een uitstekende, creatieve en verantwoorde maaltijd. Want Handige Man is ook nog eens erg handig in de keuken.

Tegenwoordig vraag ik gewoon of hij iets wil ophangen of maken. Vaak springt hij dan meteen op, maar dat vind ik vervelend. Hij is tenslotte geen personeel. Dus zeg ik erbij “bij gelegenheid” – die vervolgens niet komt. Hij loopt de laatste tijd wat achter met het kluswerk. Mijn kleine verzoekjes schieten erbij in, want er moet nog zó veel. En zijn grotere projecten, zoals zijn mediameubel, kosten veel tijd. Dus word ik opnieuw creatief. Niet met plak, want dat ligt me nog steeds niet. Maar wel met punaises.

IMG_20150704_153314_hdrMet punaises

Echtgenoot maakte shutters voor zijn ramen, zodat hij in een verduisterde kamer kan slapen. Ik wilde geen shutters, want ik word juist graag wakker van het daglicht. Maar ik moest wel iets van een raambekleding, want ik zag de toeristen in gedachten al rijtjes vormen op de dijk en de wielrenners van hun fiets vallen tijdens mijn ochtendritueel. En in de zomer is het ook wel prettig om de zon buiten te kunnen sluiten. Maar alle jaloezieën, die we uit het Haagse appartement hadden meegenomen, hadden hun bestemming al gevonden. Lamellen kon ik krijgen. Maar ik wil geen lamellen. Daar had ik in de flat ook steeds ruzie mee. En de gordijnen, die we in een opwelling als aanbieding hadden gekocht, vereisten een rail die ik niet had. Improviseren dus. Mijn oog viel op het grote oranje badlaken, dat me al lang trouw heeft gediend als strandlaken en een heerlijk zacht bedje voor katervriend Mick. Het was nu natuurlijk meeverhuisd en het lag overal in de weg. Ergens vond ik het zonde om het in de auto te leggen – daar liggen trouwens al genoeg plaids in – maar een echte bestemming had ik er niet voor. Nu is het dus een geïmproviseerd gordijn met precies de juiste maat. Snel en makkelijk opgehangen. Met punaises. Het geeft een mooi gedempt oranje licht in de kamer. Overdag rol ik het in een soort vlecht en steek het uiteinde achter de verwarmingspijpen naast het raam. Ludiek. Een beetje bohémien. Maar zo ben ik tenslotte ook een beetje.

Ik ben weer trots op mezelf. Handige Man geen tijd? Geeft niet. Ik kan het zelf. Als Onafhankelijke, Zelfstandige, Moderne vrouw. Om met Aretha te spreken: “Thank you, I’ll get it myself.

3 gedachtes over “Thank you, I’ll get it myself

  1. Hahaha, Adrea wat een geweldig leuk en eerlijk stukje, en zooooo herkenbaar. Denk je dat ik een handige man ben, neeeeee, wat mijn ogen zien, verzieken mijn handen, dat is mijn motto. Thuis ben ik ‘het vrouwtje’, een spijker in de muur rammen, nou dat vind ík knap. De spijker lacht mij uit, de muur heeft butsen en gaten, de buren denken dat de sloopploeg is gearriveerd die de hele muur eruit wille rammen; ik de super ADHD en weinig kalme ‘wat heb ik een pesthekel aan een die kut klus klusser’ (excusée les mots, s’il vous plaît). Mijn wederhelft is handig, gelukkig. Ik kan goed schrijven op een computer, maar bij problemen wordt deze waterman een ram.

    Er leuk geschreven Andrea en, ook voor mij, als ‘man’ erg herkenbaar; het mietje met de twee linkerhanden!

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s