2014-07-23 16.05.41

Help! Ik heb weer een baan! Wat nu?


Onlangs was ik precies een maand bij mijn nieuwe werkgever. Een maand die voorbij is gevlógen! Dat is natuurlijk altijd een goed teken. Tijd gaat nu eenmaal altijd sneller wanneer je het naar je zin hebt, nietwaar? Maar het was wel even heel erg wennen, na al die weken thuis en de vrijheid van het ondernemerschap…

Natuurlijk was ik dolblij met mijn nieuwe baan. Eindelijk het einde van onze financiële problemen in zicht! Maar ik voelde me tegelijkertijd erg dubbel. Ik was nooit van plan geweest weer aan de slag te gaan in het informatiemanagement vak. Begin dit jaar was ik met mijn nieuwe bedrijf SocialWords een nieuwe weg ingeslagen en de bedoeling was eigenlijk ook in het contentvak een baan te vinden. Maar die liggen kennelijk niet voor het oprapen als je 48 bent zonder HBO-diploma. Ja, korte klussen. Maar daar had ik geen interesse in. 3 maanden aan de slag om dan wéér opnieuw naar een baan of een klus te moeten zoeken? Daarmee zouden we niet uit de problemen komen. Ik had geen andere keus dan deze baan, die na al die maanden werkloosheid zo maar in mijn schoot geworpen leek, aan te nemen.

FlexwerkerRandstad

Nu ben ik dus weer uitzendkracht. Pardon, “flexwerker” noemen ze dat tegenwoordig. Aan de ene kant voelt het als “terug naar af”. Maar aan de andere kant is het wel erg gemakkelijk. Na de eerste week mocht ik mijn eerste salaris al declareren en dat maakte meteen verschil. Met elke gewerkte week, iedere ingediende declaratie een stapje dichterbij financiële stabiliteit. Bijna te mooi om waar te zijn. Maar flexwerken is geen ondernemen. Ik ben weer gebonden aan de werktijden van de opdrachtgever. Half negen beginnen, vijf uur naar huis. Dat is althans de theorie. In de praktijk werk ik altijd langer – ik kan het niet helpen. Ik neem mijn werk nu eenmaal serieus, wat ik ook doe. Ik voel me betrokken bij de organisatie én mijn collega’s. Dus loop ik tóch weer harder dan eigenlijk de bedoeling was. Mijn echtgenoot had me nog zó gewaarschuwd: “Je gaat het deze keer ánders doen, niet meer jezelf wegcijferen.” Maar ja, ik voel me nu eenmaal altijd betrokken bij een werk- of opdrachtgever – misschien is dat ook wel een ondernemerstrekje.

Werk- en ondernemenIMAG1952

14 jaar no-budget ondernemen met vallen en opstaan hadden me geleerd dat werk- en ondernemen best samen kunnen gaan. Mits het goed zit met je motivatie. En daar heeft het nogal eens aan gemankeerd. Ondernemen is ook: events bezoeken, borrelen. En naast een (bijna) fulltime baan is dat niet altijd even handig. Van lekker in je eigen tempo ondernemen van huis uit naar weer fulltime aan de bak is nogal een overgang, die ik best voel. De eerste OV-verkoudheid heeft zich ook al weer aangediend. Vervelend, dat geproest en gerochel in de tram. Vervelend, het OV: betalen voor ongemak. Ik mis een eigen auto alsof ik een been mis. Dat klinkt wel heel dramatisch, maar zo voel ik het echt. Ik heb vorig jaar ook best een traantje weggepinkt toen de leasemaatschappij “mijn” geliefde Lancia kwam ophalen. Vrijheid op vier wielen. Ik ben er mee verwend, en nu moet ik het missen. Ook dat heeft consequenties voor mijn ondernemerschap. Ik heb niet altijd meer voldoende puf om er ’s avonds nog op uit te gaan, zeker als dat met het OV moet. Wellicht komt dat nog wel zodra ik nog wat beter in mijn baan en mijn nieuwe routine ben “geland”.

Natuurlijk zou het helemaal ideaal zijn als mijn nieuwe baan en mijn ondernemerschap op elkaar aansloten. Niets is minder waar. “In mijn dagelijks leven”, (zoals je spel- en realityshowkandidaten maar al te vaak hoort zeggen) ben ik – wederom – informatieprofessional. Als senior medewerker DIV (“DIV“? Bestáát dat nog?) ben ik o.a. verantwoordelijk voor papieren archieven bij een overheidsorganisatie. Nee, niet echt mijn droombaan. Althans, daar leek het niet op toen ik voortvarend begon en van de ene verbazing in de andere viel. In eerste instantie vond ik het zelfs een beetje zuur dat ik, met mijn voorliefde voor alles wat digitaal en online is, toch weer met papier aan de slag mocht.

Maar na anderhalve maand ben ik er toch anders over gaan denken. Ik geniet een zekere vrijheid, kan mijn werk zelfstandig doen, én ik krijg – nu al – het gevoel dat ik word gewaardeerd. Dat is op zich al bijzonder. Al zal het me ook dit keer niet lukken, eigenhandig de hele organisatie te hervormen en werkprocessen te stroomlijnen (gelukkig doen anderen dat al), ik put voldoening uit de kleine overwinningen, die opvallend genoeg vaak met communicatie te maken hebben. Precies de reden waarom ik gekozen ben voor deze functie. En ook in deze functie mag ik toch ook weer wat met tekst doen. Ik mag zelfs af en toe een auto lenen uit het omvangrijke wagenpark, om collega’s buiten de stad te bezoeken. Dus na bijna een jaar rijd ik weer – en realiseer ik me hoe leuk ik dat vind.

Vooruitzichten

Er zijn ook eindelijk weer vooruitzichten. Met een regelmatig inkomen – dat altijd hoger mag, maar  durf ik weer te domen. Van een eigen auto voor de deur, nieuwe kleding, cowboylaarzen (ooit mijn trademark), ja zelfs van vakantie… In ieder geval komt ons roerige leven weer in rustiger vaarwater. Deze baan geeft rust. Ik zou het een jaar geleden nooit toegegeven hebben, maar kennelijk ben ik daar nu toch aan toe. De stress van nooit genoeg geld en onzekerheid over de toekomst ken ik inmiddels té goed en kan ik missen als kiespijn. Die onzekerheid is er in zekere zin nog steeds, want mijn aanstelling loopt – in principe – tot het eind van dit jaar, met ‘mogelijke verlenging’. Dus gaat het solliciteren nog even door, just in case. Maar nu de dringendheid eraf is, kan ik selectiever solliciteren. En ik heb nog even.

Natuurlijk blijf ik actief met mijn bedrijf. Ik ben in januari van dit jaar met SocialWords gestart en het zou zonde zijn om daar nu al helemaal mee te stoppen. Bovendien is dit bedrijf werkelijk geboren uit mijn passie voor taal, tekst en social media in plaats van uit nood. Als je je ooit bent bijgebracht the right thing te doen, kom je er vaak niet aan toe, te ontdekken wat je werkelijk wilt. Daar is dat werkloze jaar dan tenminste goed voor geweest. Omdat mijn aandacht nu even wordt opgeslokt door mijn nieuwe baan, doe ik niet veel aan acquisitie. Desondanks druppelen er af en toe kleine opdrachtjes binnen.

Ritme

Help! Ik heb weer een baan! Wat nu? | Die met die krullen | Andrea Pronk-De PalmEen (bijna) fulltime baan vereist een regelmatig ritme. Geen overbodige luxe in ons leven… Ik ben weer wat meer in beweging (sinds mijn aanstelling draait mijn stappentellende smartphone app overuren) en echtgenoot zorgt voor mijn lunch-smoothies, die me voldoende energie geven voor een hele dag in de weer zijn. Handig is het ook: de wat duffe reputatie van dit vakgebied ten spijt, loop ik regelmatig achter mijn planning aan te rennen omdat er een andere prioriteit tussendoor fietst. Daardoor lukt het me niet altijd om tijd uit te trekken voor de lunch. Dan is het wel heel prettig dat die fles groenvoer op mijn kantoor stand-by staat.

Toch is het raar, aan een nieuwe baan en een nieuw ritme beginnen op een moment dat je helemaal niet lekker in je vel zit. Het is best een beetje onhandig. Mijn luie spieren moeten weer wennen aan mijn nieuwe activiteit en laten dat voelbaar merken. De stress van het afgelopen jaar heeft zeker zijn tol geëist: ik ben bekaf. Op de één of andere manier raak ik nooit meer écht uitgeslapen. Dat heeft ook te maken met onze leefomstandigheden – we gaan tenslotte nu al meer dan vier jaar gebukt onder geluidsoverlast hier in Den Haag Zuidwest  – maar de spanning over onze financiële situatie heeft zeker niet geholpen. Het voelt of ik een rugzak vol loodzware stenen met me meezeul. Elke dag mag ik een steentje laten vallen. De rugzak wordt wel steeds lichter – maar ik ben er nog lang niet en natuurlijk gaat het mij, als een echte Ram, veel te langzaam.

Even pauze

Eens in de zoveel tijd heb ik even pauze nodig – om te voorkomen dat ik er echt bij neerval. Niet dat ik bezwaar heb tegen hard werken – integendeel! That is how I roll. Is er nog een andere manier van werken dan? Maar in beslag genomen door verplichtingen, wil ik mezelf nogal eens vergeten. Meestal word ik ziek op zo’n moment. Maar omdat dat nou niet echt handig is als je net een maand in je nieuwe baan zit, neem ik liever vrij vóór het zover komt. Terwijl half Nederland zich opmaakt voor de “grote” zomervakantie, heb ik even een weekje vrij tussendoor “gepikt”. Gewoon om even bij te tanken, weer even behoorlijk te slapen, achterstallige klusjes weg te werken en contacten te onderhouden. Daarmee zou ik er weer even tegen moeten kunnen. En al is zo’n weekje altijd te kort, zag ik er grappig genoeg deze keer niet tegenop, weer aan de slag te gaan. Het was ook een rare week, gedomineerd door de MH17. Slecht als ik tegen de warmte kan, was het mij afgelopen week ook weer nèt iets te warm om al te actief iets te gaan ondernemen. M’n rug liet me ook weer flink in de steek. Verplicht rust dus. Maar hoe kom je tot rust in deze luidruchtige buurt die 24/7, 7 dagen per week bedrijvig is? We hebben inmiddels wel geleerd onze momenten te pikken. Maar de zoektocht naar een rustiger thuis wordt onverdroten voortgezet. Een onderwerp voor een ander blog.

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s