IMG00510-20120101-0023

2011


Nog even en we nemen afscheid van 2011. Ik zal dit jaar niet missen. Het is geen gelukkig jaar geweest. Natuurlijk, elk jaar heeft zo z’n hoogtepunten en gelukkige momenten en 2011 had die zeker ook. Maar over het geheel genomen was 2011 voor ons een jaar vol teleurstellingen, tegenslagen, pijn en verdriet.

Pijn

Het jaar werd gedomineerd door de pijnklachten van mijn Lief, en alle daarmee samenhangende problemen. Even gloorde er hoop, toen hij na behandeling door een kundige acupuncturist met een diep geloof heel even bijna pijnvrij was. Helaas accepteerde hij vervolgens optimistisch een fysiek toch iets te zware baan, waardoor de pijn weer in alle hevigheid terugkeerde.
“Geduld”, zei de acupuncturist, maar dat valt niet mee, “vertrouwen”, maar dat is niet zijn sterkste punt. Het moet ook wel  het toppunt van frustratie zijn, elke dag met pijn op te staan en elke dag met pijn naar bed te gaan, terwijl de dag, tussen die momenten in, maar niet om komt. Van die frustratie ben ik het afgelopen jaar regelmatig deelgenoot geweest. Je Lief zo te zien worstelen met elke dag terwijl je zelf andere prioriteiten moet stellen, geeft een heel machteloos gevoel.

Zelf ontkwam ik trouwens ook niet aan de nodige pijntjes. Dag in, dag uit aan het werk, door weer en wind, met zorgen over Lief, werk, geld en toekomst en chronisch te weinig slaap gaat op een gegeven moment z’n tol eisen. Ik ben gezegend met een oersterk lichaam, dat me ondanks het nodige misbruik (ik heb in de loop der jaren te veel gerookt, gedronken en gegeten, wat zo z’n sporen heeft nagelaten) maar blijft dragen, zo goed en kwaad als het gaat. Maar heeft de nodige zwakheden, die nog eens extra pijnlijk worden benadrukt zodra er te weinig rust in het spel is en te veel stress. Ook ik ging gebukt onder rugpijn, met doffe regelmaat een stijve nek, regelmatig hoofdpijn en een versleten rechterknie die er bij tijd en wijle écht geen zin meer in had. Ik voelde me wel 80 jaar oud. Ik hield mezelf maar voor dat er wel ernstiger dingen waren, ploegde zo goed en zo kwaad als het ging het jaar door en verzuimde weer veel meer dan mij en mijn werkgever lief was.

Geld

Net als zo veel landgenoten kenden wij ook zo onze financiële tegenvallers. Het leven is duur en de uitgaven overstijgen helaas regelmatig de inkomsten. De “moderne maatschappij” blijkt helaas niet ingericht op éénverdieners. Ook wij gingen – op onze manier – gebukt onder de crisis, gestegen kosten, verzekeringspremies en zelfs schulden. Het leven is lang zo leuk niet als je voor je gevoel keihard werkt, maar er nauwelijks iets aan overhoudt. Natuurlijk, we konden (over)leven, we hebben een dak boven ons hoofd. We troostten ons met de gedachte dat dat voor heel veel medelanders anders is. Maar als je deze ontwikkelingen al járen hebt zien aankomen maar je stem niet gehoord werd, is ook dat maar een schamele troost. We zijn er trouwens de mensen niet naar, ons te verkneukelen over mensen die het nóg slechter hebben dan wij. En het feit dat je niet alleen bent, betekent niet zo gek veel als je je wel alleen voelt. Ik kon dan nog wat aansluiting vinden bij gelijkgestemden via social media, maar mijn minder computervaardige Lief had die uitlaatklep niet.

Werk

Aan het begin van het jaar, nog maar nauwelijks in de WW na het einde van mijn tijdelijke Rijksaanstelling, gooide ik al mijn plannen om weer met mijn eigen bedrijf aan de slag te gaan, volledig overboord voor een kans op “vastigheid” in de vorm van een jaarcontract bij een overheidsinstelling in Utrecht. “Dan heb ik tenminste een inkomen”, dacht ik. Wel zo belangrijk aangezien mijn Lief niet kón werken. En een garantie, dat ik voldoende opdrachten zou kunnen binnenhalen met mijn eigen bedrijf, had ik natuurlijk niet. Ik kreeg het benauwd en ging in op het detacheringsaanbod van een vooraanstaand adviesbureau in mijn werkgebied. Het gesprek ging goed en de opdrachtgever, gevestigd in Utrecht wilde me snel hebben. Al gauw bleek dat ik me flink verkeken had op de afstand Den Haag – Utrecht. Natuurlijk, de intercity raast binnen 45 minuten naar Utrecht. Maar om bij het station te komen, ben ik al een half uur onderweg vanuit Den Haag Zuidwest, en eenmaal aangekomen in Utrecht, was ik nog niet in Kanaleneiland Zuid, waar mijn werkgever zich bevond.

Al snel bleek dat de avonden steeds korter werden. Om een beetje bijtijds van werk weg te kunnen, besloot ik gebruik te maken van de blokuren en zo vroeg mogelijk te beginnen (8:00 uur). Dat betekende, dat ik om 4:00 al uit bed moest, wilde ik me in alle rust kunnen klaarmaken voor mijn werk én samen ontbijten met mijn Lief, die ik de komende 12 uur niet zou zien. Natuurlijk, een kwestie van keuze. Zolang wij al samen zijn, kiezen we ervoor om niet gehaast de deur uit te rennen, omdat dat – naar onze mening – je dag niet ten goede komt. Wij nemen liever de tijd voor rustig opstaan, douchen en aankleden en stellen het op prijs samen te ontbijten.

Reizen

4 dagen in de week reizen, wat er in de praktijk op neerkwam dat ik standaard 4 uur bij mijn 8-urige werkdag mocht optellen, bleek te veel. Al snel werd ik een geroutineerd OV-reiziger en liep ik op m’n tandvlees. Van het extra thuiswerk, dat ik had aangenomen via Moneypenny om wat meer te kunnen verdienen, kwam al snel niet veel. Ik was blij dat ik het leven had, laat staan dat ik thuis nog eens aan de slag ging voor mijn eigen bedrijf of dat van een ander. Dat moest anders. De bedoeling was immers nog steeds om binnen afzienbare tijd weer ondernemer te kunnen zijn. Het pakte allemaal wat ongelukkig uit. Het thuiswerk moest wijken, de reistijd moest minder, mijn bedrijf moest herstart. Mijn werkgever stelde zich gelukkig flexibel op en ik kwam overeen, twee dagen op locatie te werken en twee dagen thuis. In de praktijk werkte dat helaas ook weer anders, want echt rust om thuis te werken had ik, vanwege alle zorgen daar, ook niet. Uiteindelijk ben ik er, met veel vallen en opstaan, toch in geslaagd het jaar af te ronden – hoe ik het allemaal precies heb gedaan weet ik nog steeds niet goed. Maar de opdrachtgever toonde zich tevreden, dus mijn werkgever, die me had gedetacheerd, was dat ook. Een pak van mijn hart.

Ouders

Onze ouders toonden zich één van de weinige constante factors dit afgelopen jaar. We realiseerden ons dat we blij mochten zijn, dat we onze ouders nog steeds hebben. Dat is voor veel van onze leeftijdsgenoten wel anders. En al verhuisde hij begin dit jaar, op aangeven van de Thuiszorg naar een verzorgingshuis, zelfs mijn oude vader is nog steeds very much alive. Voor mijn moeder een hele zorg minder, want ook zij wordt ’n dagje ouder en de verzorging van mijn vader begon steeds zwaarder te wegen. Inmiddels is ze behoorlijk gewend aan het alleen thuis zijn en haar nieuwe vrijheid. Mijn schoonouders hebben – ondanks een enkel fysiek ongemak – een vollere agenda dan wij, uithuizig als ze zijn. Het doet ons deugd dat ze, ondanks hun zorgen om ons, genieten van hun leven en hun eigen weg gaan. We vragen ons wel eens af, of dat anders zou zijn als we ze kleinkinderen hadden “geschonken”. Ons aller leven had er ongetwijfeld heel anders uitgezien.

Moederdag en vaderdag vierden we op onze eigen manier, door de ouders mee uit te nemen. Onze moeders trakteerden we op een dagje Vlinders aan de Vliet, gevolgd door een lunch bij een Van der Valk restaurant. (Schoon)Pa verrasten we met een Haags dagje kunst en curiosa kijken op het Lange Voorhout en een High Tea in het Des Indes. De verrassing viel een beetje in het water, doordat we (schoon)pa moesten vragen ons op te halen. Door een – in onze ogen belachelijke – actie in het kader van een buurtfeest konden we onze eigen parkeergarage niet uit.

Ik sloot de dag af met een bezoekje aan mijn eigen vader in het verzorgingshuis.

Huisdier

2011 bleek – opnieuw – geen gelukkig jaar voor huisdieren. Vorig jaar merkten we, dat een huis zonder huisdier toch wel wat leeg was. We hadden een jaar lang gerouwd om onze bijzondere kater Mick, die we zuur genoeg net een paar dagen vóór onze verhuizing hadden moeten laten inslapen vanwege nierfalen. Hij werd 18 jaar. We waren er beiden van overtuigd: zoals Mick was er geen tweede. In eerste instantie wilde ik eigenlijk geen andere kat, omdat ik bang was, die te zullen vergelijken met Mick. Omdat ik zo graag een hond wilde en Lief mooie herinneringen had aan zijn jeugdhond, hadden we vorig jaar geprobeerd een asielhond te “redden”, maar dat was helaas op een grote teleurstelling uitgelopen. Na twee weken hadden we hem, beiden een beet rijker en de wanhoop nabij, teruggebracht. Het agressieve beestje wilde niet sociaal worden. Het dierenasiel vertaalde dat met de melding op het internet dat de hond “ook bij deze mensen niet de rust en het geduld had gekregen”, bleek niets te hebben gedaan met de twee A4tjes commentaar, die we hadden aangeleverd en binnen no-time was de hond weer geplaatst. We hoopten, dat het de volgende eigenaars beter af zou gaan. Een ervaring rijker, concludeerde Lief dat hij toch meer een kattenmens dan een hondenmens was.

Het leek ons beiden een mooi idee om een wat oudere kat, over het algemeen wat moeilijker plaatsbaar, een fijne oude dag te geven. Zo viel ons oog op Gizmo. Giz was 14 jaar en niet erg sociaal. Hij zou graag een eigen thuis willen, bij rustige mensen die wat geduld met hem hadden. Hij was nogal schuw, maar kon heel lief zijn als hij de tijd een beetje kreeg. Vooral zijn foto sprak ons aan. We gingen hem halen. Na een heel jaar werd Giz echter nauwelijks socialer. Sterker nog, hij begon steeds meer asociale trekjes te vertonen, zoals blazen tegen Lief, die hem toch altijd zijn eten gaf en hem het balkon op liet, wanneer hij dat maar wilde. Het leek er steeds meer op, alsof Giz niet bij ons wilde zijn. En wij moesten toegeven: onze goede daad daargelaten, wilden wij toch wel graag een huisdier waar we zelf ook plezier aan konden beleven. Gizmo leverde alleen ergernis en spanningen op. Ook Gizmo ging terug naar het asiel, waar hij trouwens opvallend rustig werd. Deze Kerst waren we weer katloos. Ons voornemen: géén asieldier meer.

Ondernemen

Van mijn voornemen, mijn bedrijf nieuw leven in te blazen, kwam in 2011 niet zo veel terecht. Toch heb ik ook niet stilgezeten. Ik nam deel aan een enkele netwerkbijeenkomst, zoals Open Coffee 070 en Simply Business en lanceerde @DeTwittCoach, persoonlijke, praktische social media trainingen op maat. Vanaf juni hield ik wekelijks spreekuur bij Flex@diem, flexibele werkplekken in het Zeeheldenkwartier. Het idee was goed, de timing kon beter. Het ondernemerschap bleek in de praktijk toch wat lastig combineren met mijn baan en de reistijd. Toch bleef ik voorbereidingen treffen om dan toch volgend jaar weer te kunnen ondernemen. Vooral veel (online) netwerken en me proberen in de kijker te schrijven. Een goed gelezen forum als Contentgirls.nl – waar ik beter leerde bloggen – en mijn artikel over Yammer bij Rijkswaterstaat voor het tijdschrift Ambtenaar 2.0 hielpen me een aardig eind in de goede richting. Daarnaast werd ik benaderd door de CEO van een softwarebedrijf in India om zijn Strategic Partner in Nederland te worden. Helaas sloeg de crisis onverbiddelijk toe, maar ik geloof nog steeds in deze alliantie. Ik meldde me aan als eChick 2011, maar gezien de kwaliteit van de andere kandidates verwacht ik daar niet al veel van…

Hoogtepunten

Natuurlijk, er waren ook hoogtepunten. Zo hebben wij ook veel plezier beleefd aan moeder- en vaderdag, heb ik een hartverwarmend afscheid gekregen van mijn tijdelijke collega’s bij Rijkswaterstaat en voelde mijn tijdelijke flexkantoor als een mijlpaal. Een ander hoogtepunt was onze aanmelding bij Den Haag Direct, en de feestelijke uitreiking van het eerste exemplaar van Onze Stad Den Haag, waar Lief en ik getuige van mochten zijn (en ons heilig voornamen, ervoor te zorgen dat we in de volgende editie komen). Het was iets dat we samen konden ondernemen en het bloggen voor Den Haag vanuit onze eigen invalshoeken geeft ons de nodige voldoening. Voor Lief  betekende deze eerste voorzichtige schreden op het internet als blogger een belangrijke uitlaatklep, voor mij een mogelijkheid om de Haagse ondernemer te belichten.

Oud & Nieuw

Inmiddels is de laatste dag van 2011 aangebroken. Het is, over het algemeen genomen, géén goed jaar geweest. Ik laat de maatschappelijke beroering en wereldpolitiek hier maar even buiten beschouwing. Daar wordt elders al genoeg over gesproken en geschreven en ook die hebben invloed gehad op ons leven dit afgelopen jaar. Terwijl ik dit schrijf, is het bijna twee uurtjes tot twaalf uur. We hebben de hele dag comedy op TV aan, om de zinnen te verzetten en dit jaar toch lachend af te sluiten. We genieten van Liefs zelfgemaakte verse pizza, een heerlijk zachte cava die we afwisselen met frambozen… ja, we genieten. Omdat we het verdiend hebben. Straks schrobben we ritueel dit moeilijke jaar van ons af en luiden we 2012 in stijl in, vanuit ons appartement op de 5e etage in Zuidwest kijkend naar het vuurwerk. 2012:  Het Jaar van de Draak. Het zou geluk moeten brengen – wij geloven erin. 1.336.718.015 Chinezen kunnen het niet mis hebben, toch?

Vaarwel, 2011!

4 gedachtes over “2011

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s