Die met die krullen

(heel) persoonlijk blog van een Haagse Ram, bouwjaar 1966

Positief

op 26 augustus 2011

Hoe moeilijk is het om positief te blijven als je lichaam je in de steek laat? Hoe positief begin je aan een nieuwe dag als je elke dag opstaat met pijn? Hoe leuk is het leven nog met een lichamelijke beperking waar je maar mee “moet leren leven”? Hoe veel plezier beleef je aan een nieuwe dag als je de avond ervoor al weet dat die weer een lijdensweg gaat worden?

Pijn

Mijn Lief leeft dagelijks met pijn. Ik herken het een beetje, omdat ik ooit 10 jaar lang met hoofdpijn opstond. Dat lijkt al weer een mensenleven geleden, en gelukkig is daar geen sprake meer van. Maar ik kan me het gevoel van hopeloosheid nog goed herinneren. Ik kan me alleen nooit helemaal in hem verplaatsen, omdat de pijn zo anders is en wij natuurlijk zo heel verschillend zijn. Hij is ‘n man, maar wel eentje van Venus (Stier) en ik ben ‘n vrouw, maar van Mars (Ram). Hij is gevoelig, ik soms (te) hard. Hij wil niet klagen, maar omdat hij van nature al zo vocaal is, kan hij eigenlijk niet anders. Hij uit zich, ik niet. Zo zitten we in elkaar. Hij gooit ‘t eruit, ik loop er mee rond. Maar ik probeer positief te blijven.

Machteloos

Als je van iemand houdt, is het vreselijk om diegene in zoveel pijn te zien en machteloos te staan, wetend dat er maar zo weinig is dat je kunt doen en er zo veel andere dingen zijn, die je moet doen. Ik kan ‘m masseren. Soms geeft dat even verlichting. De massagetafel staat standaard uitgeklapt, opgesteld in de kamer. Maar ik moet ook werken, ik ben kostwinner. Er lijkt toch al nooit genoeg tijd om aan alle verplichtingen te voldoen. Ik probeer werk- en ondernemerschap te balanceren. Bovenal moet ik positief blijven.

Frustratie

Soms wekt zijn gezondheidstoestand ook bij mij de nodige irritatie op, al is dat niet eerlijk. Maar het kan heel frustrerend zijn, je partner maar op de bank te zien liggen, of op bed, terwijl er zo veel te doen is. Hij kan niet anders, omdat hij eenvoudigweg niet kan zitten of staan. Als hij ligt heeft hij minder pijn. Maar soms voel ik me zo moe, dat ik voor m’n gevoel wel een week kan slapen. Dat kan natuurlijk niet, want er moet gewerkt worden. Maar ook ik heb pijn. Elke dag een nieuw pijntje, lijkt wel. Mijn lichaam protesteert. Ik heb weer vaker hoofdpijn. Het laat zich raden waar dat allemaal vandaan komt. Omdat ik me moeilijk uit, huilt mijn lichaam. Toch blijf ik positief.

Niets ernstigs

Want al is ‘t niet eerlijk, het is ook niet ernstig. Op de schaal van wereld- en persoonlijk leed stellen wij helemaal niks voor, kan het allemaal veel erger. Er is niks bijzonders aan Liefs aandoening. Met pijnstillers en (meer) beweging moet hij zijn leven weer wat meer onder controle zien te krijgen. Natuurlijk is ‘t zuur voor een nog jonge, ooit sportieve en actieve man, om zo beperkt te zijn in zijn bewegingen en mogelijkheden. Op mijn thuiswerkdagen valt het niet mee, getuige te zijn van zijn dag. Hij is niet gewend iets te mankeren en heeft weinig geduld met zichzelf, weet niet wat hij kan verwachten, waar hij goed aan doet. Zijn “gecompliceerde” karakter helpt hem nu zeker niet. Maar bovenal beheerst de pijn zijn hele dag. Zijn humeur en joie de vivre lijden eronder. Zijn toekomst is onzeker, want het werk dat hij ooit deed, kan hij gewoon niet meer. Gelukkig heeft hij nog steeds zijn eigen onderneming, al is ‘t maar op papier. Wat hij ook besluit te doen (en hij heeft zo veel talenten), het kan allemaal onder de paraplu van zijn zaak. Afleiding helpt, en we blijven zo positief als we kunnen.

Huisman

Mijn huisman is stuk en ik moet zelf weer wat meer in het huishouden doen, voor zover hij dat toelaat. Omdat we beiden jaren alleen zijn geweest voor we elkaars pad kruisten, hebben we allebei zo onze eigen manier om dingen te doen ontwikkeld. En die stroken natuurlijk niet met elkaar. Ik doe wat ik kan, als ik er aan denk, tussen het werken door. Er zijn ergere dingen.

Ergere dingen

Er zijn mensen met vreselijke, levensbedreigende ziektes. Mensen met een nog veel beperkter leven en een onzekere toekomst. Mensen die geliefden verloren of gaan verliezen. Mensen met ernstige geldproblemen, mensen zonder water of voedsel. Eenzame mensen. In vergelijking hebben we het goed.

Relativerend mogen we niet klagen, moeten we niet zeuren. En blijven we positief.

reaching for heaven

reaching for heaven


3 responses to “Positief

  1. Lisa Rouissi zegt:

    Zo herkenbaar en juist daarom een dikke knuffel. En toch is positief blijven veel werk, het is los laten en laten gebeuren, alles ervaren al wil je of probeer je het niet te ervaren. Af en toe toch je zelf beschermen om de de dag door te komen, want je wilt ook de andere respect tonen. Het lot, zoals je al schreef, het overkomt je vaak maar is ook een bevestiging dat je op het juiste pad zit, welke pad dat ook mag zijn.

  2. Gert Bongers zegt:

    Herkenning en heel veel respect hoe jij daar een weg in probeert te blijven vinden.

  3. Mélanie zegt:

    lieffie,

    tears in my eyes. Ik vind je zo’n kanjer dat je het allemaal doet en ik kan me maar een klein beetje realiseren wat het voor jou echt betekent. Prachtig onder woorden gebracht, diep respect voor jou & jouw lief. Ik denk aan je.

    XX

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 2.881 andere volgers

%d bloggers like this: